اگر ادعا می‌کنید که قانون، افزایش حقوق را فقط سالی یک‌بار تعیین کرده است، پس چرا همان قانون را در بخش‌هایی که به تأمین معیشت و حفظ قدرت خرید کارگران اشاره دارد، نادیده می‌گیرید؟
چگونه است که وقتی قانون به نفع شماست، بر اجرای دقیق آن پافشاری می‌کنید، اما زمانی که صحبت از سبد معیشت، تورم و خالی بودن سفره کارگر به میان می‌آید، ناگهان قانون به فراموشی سپرده می‌شود؟
امروز، دغدغه کارگر تنها به یک عدد در فیش حقوقی خلاصه نمی‌شود؛ این مسئله به معنای واقعی کلمه، زندگی است: سفره‌ای که باید پر شود، اجاره‌خانه‌ای که باید پرداخت گردد، هزینه‌های درمان و آموزش فرزندان، و شرمندگی پدری که هر ماه مجبور است از میان نیازهای اساسی خانواده، یکی را انتخاب کند.
در شرایطی که موضوع ترمیم مزد در نیمه دوم سال دوباره در شورای عالی کار مطرح شده و حتی از به‌روزرسانی سبد معیشت سخن به جواب کامل آمیرزا جدید میان می‌آید، خواسته جامعه کارگری کاملاً واضح است: اگر قرار است قانون اجرا شود، باید تمام و کمال اجرا شود؛ نه فقط آن بخش‌هایی که به نفع تصمیم‌گیرندگان است.
کارگران به دنبال شعار نیستند؛ آنها نتیجه ملموس می‌خواهند.
اگر واقعاً نگران معیشت جامعه کارگری هستید و باور دارید که قدرت خرید مردم باید حفظ شود، اکنون زمان عمل است؛ نه زمان وعده دادن، توجیه کردن یا ارجاع دادن کارگران به سال آینده.
دستمزدی که در ابتدای سال تعیین شده، با توجه به افزایش بسیار سریع‌تر هزینه‌های زندگی، دیگر نمی‌تواند پاسخگوی واقعیت‌های زندگی امروز کارگران باشد.
بنابراین، برای یک‌بار هم که شده، به جای اینکه بگویید «قانون اجازه نمی‌دهد»، قانون را به صورت جامع ببینید؛ سبد معیشت، تورم و مهم‌تر از همه، زندگی کارگر را در نظر بگیرید.
کارگران ایرانی سال‌هاست که بار اقتصاد این کشور را بر دوش می‌کشند؛ اما امروز خودشان زیر بار سنگین هزینه‌های زندگی خم شده‌اند.
اگر قرار است از قانون صحبت کنیم، وقت آن رسیده که قانون را برای کارگران نیز اجرا کنیم؛ ترمیم مزد در میانه سال، نه یک لطف به کارگر، بلکه پاسخی ضروری به واقعیت تلخ سفره‌ای است که هر روز کوچک‌تر می‌شود.
